Ölümü özledik , yaşamak isterken delice..

Yanılmıyorsam Temmuz 1 ' i gösteriyordu tarih..Tribün yıllık izne çıkmış , yazın ortasında kel alaka bir Ahmet Cömert günüydü..Bilet kesen adama bu son dediğimizde gözleri parlamıştı. Acaba orada mı hala?O da mı gidebilen oldu bir yerlere?Bilinmez..

Koca sezon haftaiçi / haftasonu , tatil / bayram / mesai , gündüz 12 ye konan maçlar dahil birileri orada bir yerdeydi..Haykıra haykıra adam tutan Özgür'ümüzü , bitmeyen gücüyle Serdar'ımızı , 3'lülerin amigosu Demirdağ Selim'mizi , hayatta yüzünden gülümseme hiç eksik olmayan Tucek'imizi çok ama çok özledik..Her maç 50 sayı farkla kazanma geleneğine rağmen sahaya mağlubuz ulan saldırın diye çıkmanızdan öğrendik bu hayatla savaşmamızın gerekliliğini.. Kaldığımız yerden devam , bu sefer sissiz , bu sefer sessiz..

Ocak 13 - @ Ataköy Ahmet Cömert