Ocak 5.Kafada yine trilyon soru öbeği. Uykusuz geçen gün sayısı da gittikçe artıyor. Sabahın doğmasına yakın akrep beşi altıyı gösterirken gözlerim kapanıyor anca. Kabuslarım hep oldu ama artık uyumamı da ıstemıyorlar. Gözlerimi kapatıp kendimi bırakmak istiyorum. Sustum şimdilerde yine, yeni yeniden suskunluklarıma şeyh oldum. Tek bir cümleleri yok ve bakışları kendilerine dair. Ve ben kusuyorum hemde her sabah niye? Çünkü, çünküsü de yok. Uzunca zamandır içimde titreyen ilk şey. Bolcana bencillik olsa da. Dibine kadar imkansızlık olsa da.
Sonunu okuyalım yazının, zamansız. Zamanı unutup düşlerin umutsuzluğuna kapılalım. Rüya görmekten de pişman olup uyuyalım. Benden istenilen bu.
Biliyorum en azından umut'u ve huzuru. Ve kalkıyorum rüzgarla yarışmaya aleme inat.
Cimboma Rahat Yok
İpekçide Efese Koymadan..
Kayıtlar
0 yorum:
Yorum Gönder